در این دخمه تاریک چقدر تنها هستم ، هیچ فریاد رسی ندارم

مثل غروب دلگير و نفسگير دلم گرفته

درد دل هايم را با دلم در ميان مي گذارم

او كه خود پر از درد است چگونه دردهایم را می شنود!

دلم گرفته است مثل لحظه ي پر پر شدن گلبرگهای يك گل سرخ

مثل لحظه ي رفتن مهتاب در پشت ابرهاي سياه

دیگر احساس تنهایی نمی کنم این تاریکی جای خالی ات را با حضورش پر كرده

دستانم را با دستان سردش گرفته و مرا در آغوش بي مهر خود فرو برده است.

 كاش دلتنگ نمي شدم اي كاش کسی به یادم بود

چه لحظه هاي غريبي است ...نفسگير ...بي عاطفه و سرد

به گمانم دوای درد خود رایافتم ، دواي تمام غم ها ، غصه ها و تنهايی هایم

بغض ديرينه ام شكست.

آری يك قطره اشك ، دوقطره اشك .....

حاصلش گونه اي خيس و صداي نفسگير گريه هايم
که در پايان باز به حس غربتم افزود !

بیهوده می پنداشتم دواي دردم درون چشمهايم هست.

گریه نیز در غربت دیدگانم گم می شود و جز شرمندگی چیزی برایش نمی ماند

بی رمق و خسته ام ، دل آشفته ام آغوش امن تورا مي طلبد.

دلم فانوس چشمهاي تو را ميخواهد تا دراين سياهي بي پايان راه را گم نکند.

هیچکس نمیداند چگونه دراین سیاهچال نشسته ام
و سرم را روي زانوان بي رمقم گذاشته ام

حتی برای حشرات کوچک اینجا نیز موجودی عذاب آورم

واي که اين لحظه ها انگار هرگز به پايان خود نميرسند.

تو ميدانستي که چقدر دوستت دارم...نه!؟

وقتي تونيستي هيچ چيز زيبا نيست همه چيز در برابر ديدگانم رنگ ميبازد.

تو که رفتی بالهايم شکست ، دنيا برايم قفس شد
و هيچ دستي برايم آب و دانه نریخت.

هر گاه دیدی باران می بارد بدان آسمان هم دلش براي تو تنگ شده است
و ببین اشکهاي زلالش گواهي ميدهند

حیف ... حیف که حرفهایم را نمی شنوی

و افسوس که که دیواره های این دخمه نیز طاقت حرفهایم را ندارد
و دائم صدایم را پژواک می کند

دلم ميخواهد فرياد بزنم و بگويم چقدر دلتنگم.

دلتنگ گلهای سرخی که با نگاهشان آرام و از عطرشان مست می شدم

در واپسین غروب احساسم آرزویم این است
که همیشه قدردان معصومیت گلهای سرخ باشی

دوستان خوبم به طرز وحشتناکی پنج پست آخرم به همراه کلیه کامنت ها ( تا مهر ۸۶) ناپدید گردیده !! که این مرا غرق در اندوه کرد. نسخه ای از متن پستهای از دست رفته را برای دوستدارن حقیقت می گذارم. دانلود سریع فایل PDF از اینجا صورت می پذیرد و با نرم افزار Adobe Acrobat Reader قابل اجرا است. پیشاپیش از یاران قدیمی بابت ابراز همدردی قدردانی میکنم. ( حتی الامکان روی لینک کلیک راست کرده و Save As Target را بزنید). سپاسگذارم بردیا.

ای باران کمکم کن ، اینجا تاریک است می هراسم

دیگر کابوسی نمی بینم چون بیداریم از کابوس فراتر است

ای باران

تنها آرزویم این است که شبی از همین شبهای سردوسیاه بیایی

غصه هایم را باور کنی

و به من امید ماندن دهی

تا من هم در آغوشم خیست گم شوم

ای باران به یاد آور

آنگاه که دستهایش از آن من بود تنها محرم خلوتمان تو بودی

درمانده ام ، بارها خواستم در کام مرگ فرو روم

ولی مرگ نیز لایقم ندانست و بازهم مرا محکوم به همین اجبار بی سرانجام کرد

تو می دانی من سالهاست که مره ام و این جسمم جسدی کم تحرک بیش نیست

ای باران از سرشب می باری و می نالی

و من مدام به تو غبطه می خودم

چون همه تورا دوست دارند و برای آمدنت لحظه شماری می کنند

بدان با اینکه می دانم نمی آید آرزویم این است

که در یک غروب بارانی پشت پنجره ای منتظرش بنشینم

تا انتظارم طراوت قطره های خود تورا بگیرد

و هر دو بی سرپناه زیرت قدم می زدیم

اما چه کنم در این زندان نای برخواستن نیز ندارم

رویاهای پوشالی ام را از من دریغ نکن

حتی غربت غروب هم از وجودم شرم می کند

زجه های شبانه ، زخم های قلب تیره ام

و تصویر لحظه رفتنش همه مهر سرنوشتم شده اند

ای باران بخشنده من ، اگر صدایم را می شنوی

قطره هایت را نثار گلهای سرخ کن و مگذار طعمه بی مهری خزان شوند

راستی هرگز قصه بی کسی ام را برایشان بازگو مکن

بردیا . مردادماه۸۶ تهران. سعادت آباد.

دلم شکست طوری که صدایش قرنها در وجدانت پژواک می کند

صدای گریه ام پیام آورغربت شبهای بارانی بعد از غروب های پاییز است

آخرین نگاهت بذر غربت تلخی را در دلم کاشت

که حتی با اوج گریه های شبانه ام نیز سیراب نمی شود.

ازاین که فراموشم کرده ای غمگین نیستم چون در خیالم فقط با تو پرواز می کنم.

دیوار غرورت با صد سنگ چشمان مرا در هوس روزنه ای نور بسته است.

دیگر فنا شدن جوانی ام و جسمی پر از عطشهای آتشین عشق برایم مهم نیست

نمیدانی

گاهی اوقات پروانه ای زیبا با بالهایی رنگین به اتاق تاریکم می آمد

و رقصان روی زانوی بغل کرده ام می نشست

و من چشمانم را به زحمت می چرخاندم تا از رویتم گم نشود

هر روزنفسی که به سختی از سینه ام می آمد به امید دیدن دوباره پروانه بود.

بار آخر وقتی اشکانم سرازیر شد آرام روی گونه ام نشست و از قطراتش نوشید

گویی مست شده بود

به سختی خودش را به پنجره تاریک اتاق رساند

 همان جا معصومانه جان داد

 و بالهای زیبایش روی خاک پیر و خسته اتاقم رمید

چشمانم از گلویم بیشتر بغض داشت

دوست داشتم فریاد بزنم و پیکرش را روی لبهای ترک خورده ام بگذارم

ولی افسوس که نای گریستن نیز نداشتم.

از آن به بعد

همدم تنهایی ام صدای عقربه ساعت بود که دیگر از آن نیز خبری نیست

پوست قلبم ورقی نازک شده که با تکرار اسم تو رو به سیاهی می زند.

سالهای عمرم  قهرمان ایثارگر قصه غربتم شده اند.

صدای سنگین سکوت در ذهن خسته ام می شکند

کسی با صدایی بی صدا فریاد می زند:

« این صدای سکوت است که می شنوی»

ولی بیشتر از همه

خرد و لگد مال شدن عفت وغرور گلهای سرخ

زیر آماج سهمگین بی وفایی آزارم می دهد.

بردیا . اراک . خانه اجدادی.